اکسیژن ساز ها از دیدگاه به کار گیری عضو نیز به دو گونه اثبات (stationary) و قابل حمل پرتابل (portable) تقسیم می گردند که به عبارتی طور که از اسم گونه بندی مشخص و معلوم است، اکسیژن ساز های ثابت غالبا در گوشه ای از منزل حیاتی محل معالجه گذاشته می شود و شخص تهیدست از آن به کار گیری میکند. به طور کلی اکسیژن ساز ها از نگرش کارکرد به دو مدل تقسیم می شوند. ظرفیت مقدار اکسیژن تولیدی از مهمترین عواملی می باشد که در گزینش دستگاه اکسیژن ساز مناسب می بایست به آن توجه شود، چون بضاعت تامین میزان اکسیژن مورد نیاز بیمار را دستگاه اکسیژن ساز سیار تعیین می کند. اشکال دستگاه های اکسیژن ساز در ظرفیت های مانند ۳، ۵، ۸ و یا این که ۱۰ لیتر در دقیقه از معتبرترین برند ها در شرکت افراطب موجود هست. ظرفیتهای ۳ تا ۵ لیتر به طور معمول به جهت ناراحتی های تنفسی مزمن و گنجایش های بالاتر برای موارد حاد استعمال میشود. وقتی به COPD در گیر باشید، در گیر جراحت مزمن ریه می شوید که جذب اکسیژن کافی برای ریه ها را سخت می کند. ناگفته نماند که اکسیژن سازهای ثابت اکثر اوقات اساسی چرخهایی در قسمت زیرین هستند و امکان حمل به قسمتهای متفاوت منزل یا مکان آیتم لحاظ را دارا هستند اما این عمل را نمیتوانید به راحتی نمونههای قابل حمل انجام دهید. خلوص بالای اکسیژن خروجی، عدم نیاز به شارژ، راحتی در استفاده، جابجایی راحت، هزینه و صدای زیر و همچنین راندمان عملکردی بالا از ویژگیهای حساس دستگاه های اکسیژن ساز است. اکسیژن موجود در هوا (در حد ۲۰%) را تحت فشار بالا متراکم می نمایند و با فشار متناسب و قابل تهیه و تنظیم برای عضو فراهم می کند. یک عدد از موضوعاتی که در این دستگاهها حائز کلیدی است، طول عمر باتری موجود در دستگاه است. پس از حدود 6 ساعت پر‌نور بودن دستگاه، بهتر میباشد حدود نیم ساعت خاموش شود تا ارتفاع عمر دستگاه کمتر پیدا نکند. سیستم های هشدار دستگاه بایستی به لطف فعالیت نمایند و در رخ انقطاع الکتریسیته یا کاهش خلوص اکسیژن فعال شوند و آلارم دستگاه به صدا در بیاید. 4. یکی از دیگر از مواد کاربرد همین دستگاه در بیماران مرگ مغزی میباشد که مبتلا ایراد تنفس شده اند وبه اصطلاح پزشکی زندگی نباتی دارا‌هستند و تا زمانی که در منزل تحت حفظ میباشند نیاز به اکسیژن ساز دارند.

ایندکسر