مورد دیگری که triceratops با یک فیل به اشتراک می گذارد


در یک چشم انداز سرسبز و گذشته ، تریکسروتهای گرسنه بر روی سرخسهای کم ارتفاع و گیاهان cicada مخروطی ریخته می شوند تا قاب 10 تنی آن تأمین شود. این حیوان قبل از اینکه در جستجوی غذای جدید حرکت کند ، انبوه علف های هرز ، دانه ها و هر چیز دیگری را می بلعد.

روزها بعد و کیلومترها دورتر ، تریسراتوپس روده خود را خالی کرد و بذر گیاهانی را که خورده بود همراه با کود در خاک دورتر از آنچه بدون او می توان کاشت ، کاشت.

پراکندگی بذر گیاهان در بدن حیوانات ، معروف به zoochoria ، در اکوسیستم های مدرن چنان رایج است که گیاهان اغلب میوه ها و گل های خود را برای جذب حامل های خاص تطبیق می دهند. فسیل محتوای مدفوع و روده ها نشان می دهد که بذرهای گیاه نیز به شکم دایناسورها رسیده اند ، اگرچه مشخص نیست که آیا این اتصالات به اندازه امروز گسترده و پیچیده بوده است.

جورج پری ، یک بوم شناس جنگلی در دانشگاه اوکلند که فشار انسان بر تکثیر بذر را مطالعه می کند ، مجبور شد در مورد انسداد ویروس کرونا در نیوزیلند در مورد این موضوع فکر کند.

دکتر پری گفت: “من از اکوسیستم های مدرن می دانم که حیوانات بزرگ پخش کننده مهم بذر هستند.” “فکر کردم همه قطعات را در اختیار دارم: عظیم ترین حیوان تاکنون چیست و تا چه حد می تواند بذرها را جابجا کند؟”

در مطالعه ای که روز چهارشنبه در Biology Letters منتشر شد ، دکتر پری چارچوبی را برای محاسبه میزان دایناسورها – با وزنی حدود 20 پوند تا 90 تن – برای حمل بذر گیاهان ماقبل تاریخ تعیین کرد. وی دریافت كه دایناسورهایی مانند Triceratops یا Stegosaurus از اندازه و سرعت مناسبی برای رسوب دانه ها بین سه تا 20 مایل از گیاهان اصلی برخوردارند. این قابل مقایسه با فیل بوته ای آفریقایی است که بذرها را به طور متوسط ​​یک مایل و نیم حمل می کند اما می تواند آنها را تا 40 مایل حرکت دهد.

شبیه سازی های دکتر پری به دو عامل اصلی بستگی دارد: سرعت دایناسور و زمان نگهداری دانه ها قبل از از بین بردن آنها. به دلیل محدودیت های موجود در پرونده های فسیلی ، تعیین این مقادیر دشوار است. با این حال ، وزن بدن مربوط به سرعت راه رفتن و زمان نگهداری دانه در حیوانات مدرن است ، که می تواند به عنوان یک آنالوگ خشن برای اکوسیستم های گذشته استفاده شود.

دکتر پری گفت: “کاری که واقعاً می خواهیم بتوانیم انجام دهیم این است که یک ردیاب GPS برداریم و آن را روی یک دایناسور بگذاریم و اطراف آن را دنبال کنیم ، اما ما نمی توانیم این کار را انجام دهیم.” وی افزود ، به همین دلیل ، فرضیات مطالعه “منطقی محافظه کارانه” است.

حیوانات بزرگ معمولاً دورتر حرکت می کنند و بذرها را بیشتر از حیوانات کوچکتر نگه می دارند. اما دایناسورهای بسیار عظیم ، مانند آرژانتینوسوروس 90 تنی ، ممکن است کندتر از گیاهخواران متوسط ​​باشند. این بدان معناست که چراگاههایی مانند Triceratops به دلیل اندازه اندک بدن ، اما هنوز هم اشتهای باورنکردنی موثرترین پخش کننده بذر بودند.

تتسورو یوشیکاوا ، بوم شناس گیاهان در موسسه ملی تحقیقات زیست محیطی ژاپن ، که تحقیقاتی در این زمینه منتشر کرده است ، گفت: “پتانسیل گسترش بذر حیوانات منقرض شده از اهمیت زیادی برخوردار است و دکتر پری منطقی است که دایناسورها را ارزیابی کند.”

“از آنجا که حیوانات خشکی موجود ، مانند فیلها و خرس ها ، در برخی موارد می توانند بذر را تا چندین کیلومتر دورتر منتقل کنند ، ممکن است دایناسورهای بزرگ پتانسیل مشابهی داشته باشند.”

مطالعه دکتر پری “یک نمونه عالی از این است که چگونه یک دانشمند با تفکر جانبی هوشمند می تواند راه هایی برای نفوذ به سوالی پیدا کند که – به طور اسمی – فقط با ماشین زمان می توان پاسخ داد”. دانشگاه کوئینزلند و متخصص گیاهان سیکادا.

مطمئناً بسیار خوب خواهد بود اگر دانشمندان بتوانند آرنج خود را در اعماق دایناسور واقعی و لا الی ساتلر را در پارک ژوراسیک فرو ببرند. افسوس ، جزئیات دقیق این اکوسیستم های پیچیده احتمالاً در هاله ای از ابهام و حدس و گمان باقی مانده است.

دکتر هال گفت: “وقتی امروز به دنیای طبیعی نگاه می کنیم ، تنوع و نزدیکی روابط نزدیک همزیستی بین گیاهان و حیواناتی که گل ها را گرده افشانی می کنند و بذرها را پراکنده می کنند ، بسیار حیرت انگیز است.”

وی افزود هیچ دلیلی وجود ندارد که فکر نکنیم طیف چنین روابطی باید در دوران ماقبل تاریخ به همان اندازه پیچیده و متنوع بوده باشند ، حتی اگر “این روابط باید آزار دهنده برای ما از بین بروند”.


منبع: khabar-aseman.ir

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*